Wat een spierpijn! Ondanks het lekkere spa bad gisteravond heb ik toch het gevoel dat ik bijna niet kan lopen. Met name als ik een trapje op of af ga voel ik dit heel erg in m'n kuiten. Ik heb trouwens wel erg veel geluk gehad gisteren met de hike. Het weer is vandaag zo slecht dat niemand de crossing mag doen. Er regent en waait erg hard en dan wil je niet boven op de berg zitten. Je zou maar 1 dag hebben (zoals ik) om de hike te doen en dan niet kunnen vanwege het weer, dan baal je wel.

Om half 2 vertrek ik met de trein naar Wellington. Dit is een trip van 6 uur, maar een stuk comfortabeler dan de bus. Volgens mij is het iets van 350 km, maar de trein hier kan je niet vergelijken met Nederland. Het is een oude trein en oude rails. De trein rijdt dan ook niet erg snel, je kan zelfs tussen twee wagons op een platform buiten staan. Het uitzicht is prachtig en je kan ook wat te eten en drinken kopen op de trein, dus wat maakt het uit dat het wat langer duurt.

Tijdens de reis, naast een boek lezen, ook een tijd zitten kletsen met een Japanse dame die sinds 2 jaar in New Zealand woont (haar had ik al ontmoet in het motel) en een Amerikaan die al een paar maanden aan het reizen is. Zo gaat de reis snel voorbij en voordat ik het weet ben ik al in Wellington gearriveerd.

Wellington is de hoofdstad van New Zealand en voor New Zealandse begrippen een grote stad. Er is veel hoogbouw en alles is samengepakt. Ze zeggen dat je van de ene naar de andere kant in een half uur kan lopen. Het is wel weer even wennen om in een drukke stad te zijn, nadat ik zolang in de natuur ben geweest. Erg apart hoe snel dat kan wennen.